Gökyüzü tavan gibi alçalmış, gri bir el şehri avuçlarının içine almış; nefes aldıkça boğazımda an be an artan kurşuni ağırlığı hissediyorum. Üzerimde herkesin yükünü bir başkasına taşıtmaya çalıştığı günlerin yorgunluğu. Etrafımdaki binalar kirli sarı. Yüzyılların isini taşıyan kireçtaşı surlar gibi yükseliyorlar. Her taşta bitkinlik, her pencerede...
Şu an bu satırları okurken parmak uçlarınızın değdiği ekranın sıcaklığını muhtemelen
Dün, koyu gölge vaktinde, iki kıymetli hocamla kelimelerin kalbe değdiği bir an yaşadık.
Yarım kalmış şeyler sizinle arasında görünmez bir bağ kurar, gündüz usulca kolunuzdan çekiştirir, gece uykunuzun tam ortasında kalbinizi yoklar. Zihninizin en sessiz anında bile ışığı yanık bir oda gibi belirir.
İntihar, kendi ruhuna tanıklık edenlerin anlatımında yok oluş değil, yaşamın en sancılı biçimde anlamlandırılmasıdır. Edebiyat, bu sancıyı ortaya çıkaran bir ayna, varoluşun en kırılgan anlarını ölümsüzleştiren bir sahnedir. Öyleyse edebiyat, intiharın karanlık sınırlarında dolaşırken şu soruyu ortaya atar: İnsan, kendi ruhuna tanıklık sırasında...
Ağaçlar hâlâ dik, yapraklar yeşil, gövdeler kalın. Ama çürüme başlamışsa yeşil bile yalandır. Ve çürüme çoktan başladı.
Anadolu'nun Tarihi Hafızasından Sürdürülebilir Kimlik ve Küresel Stratejiye
