Yazılarım

Eğitimi sadece etiket değil, toplumsal dönüşüme dair bir mekanizma olarak yeniden kurgulamaktan geçiyor Bugün eğitimdeki yönsüzlükten bahseden pek çok makale düştü önüme? Kimisi akademik kimisi sokağı anlatıyordu

Bir zamanlar ayaklarımızın altında duran toprak ekranların soğuk camına dönüştü; parmak uçlarımızla dünyanın nabzını tuttuğumuzu sanıyoruz ama kendi ruhumuzun sesini kaybediyoruz. Topraktan veriye, unutuştan algoritmaya savrulduk. Peki, hâlâ kendimize tutunabilir miyiz?

Yarım kalmış şeyler sizinle arasında görünmez bir bağ kurar, gündüz usulca kolunuzdan çekiştirir, gece uykunuzun tam ortasında kalbinizi yoklar. Zihninizin en sessiz anında bile ışığı yanık bir oda gibi belirir.

İntihar, kendi ruhuna tanıklık edenlerin anlatımında yok oluş değil, yaşamın en sancılı biçimde anlamlandırılmasıdır. Edebiyat, bu sancıyı ortaya çıkaran bir ayna, varoluşun en kırılgan anlarını ölümsüzleştiren bir sahnedir. Öyleyse edebiyat, intiharın karanlık sınırlarında dolaşırken şu soruyu ortaya atar: İnsan, kendi ruhuna tanıklık sırasında...

Ağaçlar hâlâ dik, yapraklar yeşil, gövdeler kalın. Ama çürüme başlamışsa yeşil bile yalandır. Ve çürüme çoktan başladı.